سه شنبه 30 بهمن 86 ساعت 17

" زنانگی " از دیدگاه میشل فوکو

ارائه دهنده : محمد امین منصوری

***

سه شنبه 7 اسفند 86 ساعت 17

صنایع فرهنگی و بازتولید " جنس دوم " در اشکالی نوین

ارائه دهنده : پژمان رحیمی

***

سه شنبه 14 اسفند 86 ساعت 17

1 . "زن" در شعر شاملو

ارائه دهنده :  محمد اسماعیل وندی

2 . "زن" در آثار بهرام بیضایی

ارائه دهنده :  پژمان رحیمی

3 . اجرا و نقد و بررسی نمایشنامه های " آگهی ازدواج " و " ماشین رنده ی لعنتی " اثر کارل فالنتین ( کمدین و نمایشنامه نویس مشهور آلمانی )

***

مکان برگزاری : اهواز - خیابان نادری – کوچه ی خوانساری – ساختمان مهرگان – طبقه ی چهارم – موسسه ی مشاوره ی مهرآوران .

ورود برای عموم علاقمندان آزاد می باشد

هرمنوتیک از نظریه ی ادبی تا چالشی فلسفی (بخش سوم)

(بخش سوم : هرمنوتیک کلاسیک : ویلهم دیلتای )                ا.منصوری

" زمین سکونت گاه حقیقت نیست ، حقیقت سرگردان و ناشناس میان آدمها می گردد"

                                                                               پوست انداختن (کارلوس فوئنتس)

در بخش قبلی به بررسی آموزه ها و رهاوردهای هرمنوتیکی شلایرماخر پرداختیم. از مطالب مهمی سخن گفتیم که بی درک آنهاشناخت موقعیت امروزین هرمنوتیک ناقص می نماید . به یاد داشته باشیم شلایرماخر دین عظیمی برگرده ی مباحث هرمنوتیک مدرن دارد .و اما در این بخش به دستاوردهای فیلسوف دیگری از جمهوری وایمار می پردازیم . فیلسوفی که نه تنها ارج و اهمیت کارش از شلایرماخر کم تر نیست بلکه از جنبه هایی از وی مدرن تر نیز می نماید . وی را می توان از نخستین فیلسوفان زندگی نامید . فیلسوفی که تاثیر ژرف و مانایش بر هایدگر انکارناشدنی است و شاید به جرئت بتوان گفت از نخستین کسانی بود که با پوزیتویسم خشک اندیش سده ی نوزدهمی به پیکار برخاست و مفاهیمی تاریخ ساز را مطرح کرد که امروزه هنوز هم جذاب می نمایند . فیلسوفی که بعضی از تناقضات بنیانی در اندیشه اش شاید ناشی از نبوغ و نگرش ژرف وی در پیش بودن از زمانه اش باشد . براستی دردبار است که زمانه ی اندیشمندی از زمانه اش پیشی بگیرد آن وقت است که آثار آن اندیشمند موضوع مکالمه قرار نمی گیرند . به یاد آثار باختین بیافتیم که آثارش هیچ گاه موضوع مکالمه قرار نگرفت و بسیاری از آنها زیر یوغ حاکمیت استالینیستی ناپدید شدند و امروزه از " آن کوه آثار چند تکه ای بیشتر بیرون نمانده است ."

نبرد

تو

مغزم را متلاشی می کنی

ومن

قلبم را اهدا می کنم

تادوباره

قلبی بتپد

دستی بنویسد

چشمی بخندد

و باز مغزی ...

                                  حسین عارف زاده

غزل خداحافظی

« بهانه »                                                         « غزل خداحافظی »

این دست باز بهانه ی تو را می گیرد                     کجای خودم جا مانده ام

چشم مرا که دور دیده است                              که اینگونه نمی شناسی ام

این چشم                                                     که نمی شناسم ات

ذهن ِ مرا که آشفته                                         به حس لمس سرانگشت حتا

این گلو                                                         که سرد می گذرد

خواب مرا که کابوس                                         بر شیار این ثانیه ها

و این خون                                                      ثانیه ها

رنگ مرا که زرد دیده است                                          ثانیه ها

تبعیدت که می کنم                                                            ثانیه های ممتد

در من انقلابی شکل می بندد                              که در امتداد خود

                                                                   از تو تهی می شوند

                                                                   از تو تهی می شوم

محمد اسماعیل وندی                                     و دیگر هیچ چیز مرا پر نمی کند

                                                                   حتا این شعر 

                                                                  که بدجوری بهانه ی تورا گرفته است

داستانی از حاجت موسوی

میخواست پنجشنبه به مرخصی برود ، ولی هر کاری می کرد پول جور نمی شد . دو روز بیشتر فرصت نداشت . به هر دری می زد . معامله پر منفعتی بود . به هیچ وجه نمی خواست این همه سود را از دست بدهد . هول برش داشته بود .  با دو سه نفر از دوستانش مشورت کرده و همه موافق این معامله بودند .

صدای آنطرف گوشی واضح می آمد ، گوشی را دور نگه داشته بود بلکه صدا کمتر توی گوشش بزند .

-  هیچ کس حاضر نیست پولش را بدون سود و ضریب اطمینان بالا دست برادر خودش هم بدهد ، بی فایده است .

-  قربانت خداحافظ

مدام دستش توی موهایش بود . شقیقه اش را می فشرد . سیگار از دهنش نمی افتاد . یک ساعتی می شد که توی سالن نشسته و این طرف و آن طرف تلفن می کرد . مثل جانوری که سرش را تازه از بدن جدا کرده باشند ، دست وپا می زد ، ذهنش درگیر بود.

......................................

صدای جیرینگ جیرینگ استکانها نگاهش را متوجه آن گوشه کرد ، مرد آرام مشغول نظافت و آماده کردن چای بود . چند لحظه خیره مثل جسد نگاه کرد . حواسش کاملاًٌ جای دیگری بود . بی اختیار دهانش باز شد . زبانش چرخید و از پیرمرد حالش را پرسید وضع کار و زندگیش را . کم کم روی جوابهایش متمرکز شد .

آنقدر صمیمی شروع کرد ، که نتوانست گوشش را به شنیدن مجاب نکند .

بیچاره ! انگار منتظر این سوال بود ، شاید دنبال جواب می گشت ؟سفره دلش را گشود , شروع به تعریف کرد.

هنوز چند جمله ای نگفته بود که صدای تلفن بلند شد. تلفن را روی حافظه گذاشته و فراموشش کرده بود ....

هنر خوشنویسی ، از گذشته تا امروز

جلسات آزاد هفتگی(حوزه ی هنرهای تجسمی)

ارائه ی سمینار ِ

هنر خوشنویسی ، از گذشته تا امروز

ارائه دهنده :  هدایت رحیمی

سه شنبه 23 بهمن 86 ساعت 17:30

مکان برگزاری : اهواز - خیابان نادری – کوچه ی خوانساری – ساختمان مهرگان – طبقه ی چهارم – موسسه ی مشاوره ی مهرآوران .

ورود برای عموم علاقمندان آزاد می باشد .

Eloy

یونس اسفندیار

نام Eloy بر اساس کتاب ماشین زمان که توسط   H.G.wells  به نگارش در آمده ، گرفته شده است. wells در کتابش وضعیت انسان ها را در هشتصد هزار سال آینده توضیح می دهد.Eloy ، نژادی از انسان داستان اوست.نژادی که صلح جو است. Eloy داستان شروعی تازه را آغاز می کند به کمک مسافر زمان. در اواخر دهه ی60  ، گروه های راک آلمانی اکثراً شعرهایی از گروه های دیگر را می خواندند و به جای اینکه از ترانه ها و اشعار خودشان استفاده کنند کلام موسیقی خود را از گروه های دیگر به عاریت می گرفتند. بستن قرارداد با گروه های راک آلمانی توسط کمپانی های ضبط و پخش ، بسیار نادر بود. و گروه های راک آلمانی در کشور خودشان ، نسبت به سایر راک ها، جزء گروه های درجه دو به حساب می آمدند. در آن زمان گروه ها می بایست تلاش زیادی می کردند تا بتوانند فقط با آهنگ های خودشان کار کنند و به موفقیت برسند. شکل گیریEloy  در واقع شروعی بود برای یک آینده ی نامعلوم و از این منظر با انسان داستان wells قابل قیاس است.

ادامه نوشته

بعضی ها نمی خواهند بفهمند ، بعضی ها نمی توانند بفهمند

 

( تاملی در مصاحبه ی اخیرپیام یزدانجو با رادیو زمانه)                                       ا. منصوری 

" تو با من از ملیت ، زبان و مذهب حرف می زنی ، من تلاش خواهم کرد که با آن تورها پرواز کنم "

                                                                                جیمز جویس ( تصویر هنرمند در عهد جوانی )

پیام یزدانجو (+) دانش آموخته ی سینماست که بیشتر بخاطر ترجمه های آثار پست مدرن (از جمله آثار دریدا و بودریار) در کشور ما شناخته شده است ، چندی پیش مصاحبه ای (+) را با رادیو زمانه انجام داده است که فکر می کنم به دلیل طرح مسائل ناپخته و غیرمتعهدانه ای شایسته است که مورد نقد و بررسی قرار گیرد .

ادامه نوشته

«عشق یعنی گفتگو»

یاداشتی درباره ی نمایش «افرا یا روزمی گذرد» اثر بهرام بیضایی

پژمان رحیمی

شاید کمی دیر به خبرِ خوش و هیجان انگیز اجرای نمایشی از استاد بهرام بیضایی می پردازم. کارشکنی هایی که باعث به تاخیر افتادن نمایش بیضایی شد ، ما را هم نسبت به پرداختن به نمایش ایشان بی تفاوت کرد، چه رسد به خود بیضایی که واقعاً طی این سال ها مقاومت بی نظیری داشته است و همچنان استوار به فعالیت های خود در ایران ادامه می دهد. کیست که نداند بسیار تلاش شده است که چنین هنرمندانی را بکوچانند تا خیال همه از دست آنان راحت شود.ازمرتجعین ضد هنر و عقب مانده گرفته تا خوش باشانِ بی مایه ای که جهت گیریِ اجتماعی و سیاسی هنرمندانی چون بیضایی ، بازار شیادی های ضد هنری آنان را به خطر می اندازد، همگی در ارگان های رسمی و نیز رسانه های به ظاهر روشنفکرانه و در واقع دولتی و سرسپرده ، به طرد و نفی هنرمندانی چون بیضایی می پردازند. در این میان کمتر کسی مانند بیضایی توانسته تا حد زیادی سلامت هنری و روانی و اجتماعی خود را حفظ کند و یک دنده بر اصول خود پا فشارد! بیضایی و هنرمندانی چون او بر ذاتِ اجتماعی هنر تاکید دارند که از چنین زاویه ای شما به هنرورزی به عنوان امری اجتماعی می نگرید، پس به ناچار هنر متعالی را در جهت دسترسی به یک سعادت اجتماعی می بایست جستجو کرد. برخلاف اشتباه رایج ،این یک دیدگاه ایدئولوژیک نیست که به آن معنا دست و پای هنرمند را ببندد، بلکه اتفاقاً در این دیدگاه هنرمندان باید آزاد باشند و مخاطبان از آن هم آزادتر!!  یعنی دقیقاً همان نکته ای که از سوی دو جناحِ سر کوب کننده ی هنرمندان اجتماعی نگر به شدت مورد طرد و نفی قرار می گیرد. از هر فرصتی استفاده می کنند که انگ فساد یا انگ عقب ماندگی را به چنین هنرمندانی بچسبانند. خوب با توجه به امکاناتی که در اختیار دارند تا حدی هم توانسته اند یک باور عمومی در میان هنر دوستان هم ایجاد کنند. اما چه باک ! حالا که استاد بیضایی ایستاده است و سعی می کند نمایش خود را اجرا کند، خوب امثال این نگارنده هم باید به تماشای اجرای او بنشینند و در جهت مبارزه با ارتجاع سنتی و به ظاهر مدرن حاکم بر نقدهای هنری و رسمی فرصتی را از دست ندهیم...

دو شعر کوتاه از حسین عارف زاده

     1                                                               2

     از شرم ِ                                                      گوسفند

                 " از دست دادن "                               تنها به علف فکر می کند

     تا شور ِ                                                       چه می داند

                 " یافتن "                                          که چوپان و

     فاصله                                                         سگ و

     تنها سیبی ست                                            قصاب

     که از دست ِ آدم افتاد ،                                   چه می گویند !

                         قِل خورد و

     بَر سر ِ نیوتن افتاد .

شعری از یونس اسفندیار

- عصرهنگام شده ،

و از صبح تا حالا

حتی یک چکه نور هم

نباریده .

تنها دو تا پرنده ی کوچک

از پشت قاب شیشه ای مشرف به آسمان

گذشته اند .

پرنده ها را هم انگار

آسمانی

پیش تر از آبی های محصور در قاب

                                             در کار است .

                                                                                    یونس اسفندیار

شعر خوانی ِ اعضای انجمن

جلسات آزاد هفتگی(حوزه ی ادبیات)

شعر خوانی ِ اعضای انجمن

سه شنبه ۹ بهمن 86 ساعت 17:30

مکان برگزاری : اهواز - خیابان نادری – کوچه ی خوانساری – ساختمان مهرگان – طبقه ی چهارم – موسسه ی مشاوره ی مهرآوران .

ورود برای عموم علاقمندان آزاد می باشد .

کسوف

آه ، چه بزرگ شده ای !

یک تنه

جلوی خورشید ایستاده ای

تا نورش

چشمان ام را نیازارد ،

                 ماه ِ من ؟!

                                        پیام فاضلی

مُد تنهایی !!

تلاشی برای درک علل ناکامیِ اقدام جمعی

پژمان رحیمی

حتماً شما هم با این پاسخ روبرو شده اید تا حالا، وقتی که از طرف سوال می کنی: در چه حالی ؟ و او پاسخ می دهد که : حال می کنم با تنهایی !! هر چه بیشتر پرس و جو می کنی کمتر چیزی به دستت می آید . آخر متوجه نمی شوی در چه حال است. انگار که همه ی تلاش خود را می کند که کمتر چیزی از خودش را رو کند. پنهان کاری را نوعی امتیاز می داند و احتمالاً احساس لذت بخشی هم خواهد داشت که دیگران از کار او سر در نیاورند و حضور و وجودش سیال باشد و تابع هیچ قانونمندی ای نباشد. از این دست آدم ها زیاد دور و بر خودمان دیده ایم . انجمن ما به واسطه ی حوزه های فرهنگی و هنری ای که دارد محل گذر تعداد قابل توجهی از داستان نویسانِ بی استعداد و شاعران ناقص الخلقه ای بوده است که به جای داشتن پشتکار و ادامه -کاری و کسب تجربیات بیشتر، ترجیح داده اند به ژست و فیگور گرفتار باشند. با مشورتی که با دیگر همکاران در دیگر انجمن های فرهنگی در بیشتر نقاط  ایران دارم تقریباً مجاب شده ام که دچار مصیبتی همه گیر و فراگیر شده ایم . بیشتر از این هم می شود چنین اشخاصی را و در واقع روحیه ی غالب کنونی را توصیف کرد. البته شاید برخی مخاطبان این ایراد را بگیرند که چگونه به این نتیجه رسیده ام که چنین روحیه ای غالب است ؟ اما در هر صورت من ترجیح می دهم به جای پاسخ به این سوال ، تنها بگویم که من چنین چیزی را لااقل به صورت عمده احساس کرده ام – به خصوص در فعالیت جمعی ای که دارم – و سعی می کنم جنبه های از آن را توصیف کنم ، حالا کار تحلیل بماند برای دانشی بیشتر و ذهنی دقیق تر .